Tijdens en na mijn studie SPH werkte ik zo’n twintig jaar in de jeugdzorg. Daar kwam ik in aanraking met veel verschillende problematieken en intergenerationele stukken. Ik werkte met jongeren die veroordeeld en beoordeeld werden op hun gedrag, maar waarvan ik zag dat er achter dat gedrag vaak zoveel moois zat wat niet gezien mocht worden. Al die laagjes om de pijn en uniekheid die eronder zat te verbergen. Ze wilden bepaalde patronen echt wel veranderen, maar als heel je systeem zegt dat het niet veilig is, dan is het moeilijk om daarop te vertrouwen. Zelf had ik ook mijn eigen muurtjes opgebouwd. 

Tijdens een inspiratieweek ging er een wereld voor mij open; ik ontdekte een manier om zonder oordeel naar mezelf te kijken. Om uit de strijd met mezelf te komen en weer in contact te zijn met mijn hart (zielsverlangen). Hier startte mijn eigen persoonlijke ontwikkeling en de drive om ook anderen verder te helpen in het ontdekken van hun eigenheid, los van de verwachtingen van anderen. 

Heel wat jaren en opleidingen (regulier en complementair) verder weet ik dankzij mijn intuïtieve vermogen vaak die vragen te stellen (of uitleg te geven) dat mijn klanten zelf inzichten krijgen. Zonder oordeel kijken naar je eigen patronen, het is iedere keer weer een klein feestje als het me lukt om een laagje dieper te mogen. Het is vaak zo logisch als je er van een afstandje naar kan kijken, alleen is dat nou precies iets wat je alleen vaak niet lukt. Voor mij is het mooi om te zien dat mensen in mijn begeleiding steeds trouwer worden aan zichzelf, kiezen voor zichzelf in zachtheid en daardoor zoveel sterker staan. Het zien dat je kwetsbaarheid je grootste kracht is, er is immers niets zo eng als je angsten aankijken.